Strony

sobota, 10 listopada 2012

Annalisa Fiore - "Romans po włosku"

Wydawnictwo: G+J (dziękuję!)
Data wydania: 25 lipca 2012
Liczba stron: 266
Bardzo rzadko sięgam po książki z Włochami w tle. Nie jest to spowodowane tym, iż ich nie lubię - po prostu jakoś mi z nimi nie po drodze. Ostatnio poczułam chęć sięgnięcia po książkę, w której wydarzenia będą działy się w tym pięknym, słonecznym kraju. Zdecydowałam się na lekko brzmiący tytuł, czyli "Romans po włosku", którego autorką jest Annalisa Fiore. Zacierałam ręce, ciesząc się na spotkanie z literaturą włoską, kiedy... okazało się, że autorka jest Polką, posługującą się pseudonimem. Na szczęście Anna Kłossowska, bo tak brzmi jej prawdziwe imię i nazwisko, to kobieta, która uważa Włochy za swoją drugą ojczyznę, zatem bardzo dobrze zna ten kraj.


Główną bohaterką książki jest Katarzyna, która po dziewiętnastu latach ponownie przybywa do Włoch, aby spotkać się z Pietrem, swoją dawną miłością. Polka i Włoch poznali się w Santa Margherita Ligure, gdzie Katarzyna uczyła się włoskiego, dzięki zdobyciu stypendium na kurs języka i kultury włoskiej. Bohaterka była studentką, a Pietro - wykładowcą. Oboje kryli się ze swoimi uczuciami, ponieważ nie chcieli wzbudzać niepotrzebnej sensacji. Po skończeniu kursu mężczyzna zaprosił Katarzynę do siebie, gdzie dziewczyna miała okazję zapoznać się z jego matką oraz byłą narzeczoną. Niestety, kobiety nie obdarzyły dziewczyny sympatią. Pietro, mimo swojego wieku, nie potrafił przeciwstawić się matce, jak i zerwać kontaktów z byłą. Obie kobiety miały ogromny wpływ na jego życie, a on nie umiał pozbyć się swojego syndromu Piotrusia Pana. Włochowi było bliżej niezdecydowanemu i uległemu chłopcu, niż dojrzałemu mężczyźnie. Po dziewiętnastu latach Katarzyna w końcu skonfrontowała swoje dawne wyobrażenia z rzeczywistością. Czy ich wzajemne uczucia odżyły i oboje postanowili dać sobie druga szansę? A może Pietro nie zmienił się i dalej jest facetem, który nie potrafi podjąć konkretnej, męskiej decyzji? Jak potoczą się losy Polki i Włocha, których kiedyś połączył romans?

Przyznam szczerze, że zapoznając się z opisem znajdującym się z tyłu książki, poczułam się zawiedziona, gdyż zdradza on zbyt wiele treści, którą wolałabym sama stopniowo poznawać. Podczas lektury tej powieści, wiedziałam, co będzie dalej, ponieważ sięgając po książkę, zawsze zapoznaję się z opisem wydawnictwa. Chyba nie jest tajemnicą to, iż czytelnik wolałby poznać jedynie zarys przedstawianej historii, a nie poszczególne wydarzenia, zdradzające całą treść. Ponadto, uważam, że stwierdzenie, iż "Romans po włosku" przedstawia burzliwy romans Polki i Włocha jest zdecydowanie wyolbrzymiony. Owszem, romans jest, ale w którym momencie staje się burzliwy?

Większość zdarzeń dzieje się w latach 90. XX wieku, a aktualne wydarzenia poznajemy dopiero pod sam koniec i to w niewielkiej dawce. Poza tym, według mnie, dość częste używanie obcych słów mija się z celem. Skoro książka jest pisana po polsku to każde wyrażenie powinno być w tym języku. Albo polski, albo włoski - warto podjąć konkretną decyzję. Jeżeli jednak autorka decyduje się na taki zabieg, to wypadałoby dodać przypisy do wszystkich wyrazów, a nie tylko tych wybranych, a do tego umieścić je na tej samej stronie, a nie, tak jak w tym przypadku, na końcu książki. Utrudnia to płynne czytanie, gdyż zamiast skupiać się na tekście, trzeba wertować strony w poszukiwaniu danego wyrażenia, mając jeszcze nadzieję, że zostało przetłumaczone, gdyż niestety, wiele z nich zostało dla mnie zagadką... Owszem, znaczenie można sprawdzić w słowniku, ale chyba nie na tym to polega... Ciężko mieć go przy sobie, chociażby jadąc autobusem. Niemniej jednak, osoby znające włoski nie będą miały problemu ze zrozumieniem, a ludzie, którzy chcieliby nauczyć się tego pięknego języka - mają motywację.

"Romans po włosku" to lektura idealna na jesienne wieczory, kiedy człowiek pragnie odpocząć i odprężyć się podczas czytania. Książka nie wymaga zbyt wielkiego zaangażowania i wysilania szarych komórek, gdyż czyta się ją szybko i bezproblemowo.

Pozycja przeczytana w ramach wyzwania: "Polacy nie gęsi..."

30 komentarzy:

  1. Mam dziwne wrażenie, że główna bohaterka irytowałaby mnie :) Na razie daruje sobie tę powieść, choć nie zaprzeczam, że być może w przyszłości po nią sięgnę.

    OdpowiedzUsuń
  2. Może to być dobra książka na wieczory, kiedy chce się zrelaksować, a nie ma innej lekkiej książki pod ręką. ;)

    OdpowiedzUsuń
  3. Widzę, że to taka książka na nudę, więc może sięgnę po nią, kiedy najdzie mnie ochota na podobne dzieło : )

    OdpowiedzUsuń
  4. Zdecydowanie nie dla mnie. Jakoś nie przekonuje mnie ta książka, zdaje mi się, że byłaby irytująca. Nie dość, że nie lubię bohaterów takich jak Pietro, to jeszcze te włoskie zdania. Masakra.
    A i co do opisu na okładce się zgadzam. Bez sensu, kiedy za wiele ujawnia. Taka lektura sporo wtedy traci. Poza tym, nie oszukujmy się, te opisy często wprowadzają Czytelnika w błąd przez użycie nietrafionych sformułowań.

    OdpowiedzUsuń
  5. Takie sobie. Na jeden wieczór owszem, ale na zaczytywanie się to chyba nie bardzo.

    OdpowiedzUsuń
  6. Powiem szczerze, że zawsze podchodzę z pewną rezerwą do książek z Włochami w tle, a to chyba ze względu na niesłabnącą modę na umieszczanie akcji w słonecznej Toskanii. Jakby malownicza Italia miała zrekompensować ubogą fabułę. Po przeczytaniu Twojej recenzji nadal nie mogę się zdecydować czy warto sięgać po kolejną pozycję, która wydaje się podobna do pozostałych utrzymanych w tym klimacie. Nie przekreślam "Romansu po włosku", ale też nie będę wyjątkowo smutna jeśli nie uda mi się go przeczytać.
    Pozdrawiam:)

    OdpowiedzUsuń
  7. Mogłaby być całkiem przyjemna na jesienne wieczory pod kocem i z kubkiem herbaty, ale coś mi się wydaje, że jak w przypadku moich poprzedniczek, główna bohaterka okropnie by mnie drażniła i w końcu ze złością rzuciłabym książkę w kąt.

    OdpowiedzUsuń
  8. tez nie znoszę jak opis wydawnictwa psuje mi przyjemność czytania.. po książkę w najbliższym czasie na pewno nie sięgnę :P

    OdpowiedzUsuń
  9. Zostałaś nominowana do Liebster Blog. Tutaj znajdziesz więcej informacji: http://pudelko-ksiazek.blogspot.com/2012/11/liebster-blog.html Zapraszam.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Oj, przykro mi, ale już brałam udział w tej zabawie. ;-)

      Usuń
  10. Szkoda, że romans nie jest burzliwy, bo tylko to mogłoby skłonić mnie do sięgnięcia po tę książkę. Perypetie dawnych kochanków mogłyby być ciekawe. Jednak raczej nie będę jej czytać, brak tłumaczenia wszstkich włoskich słówek również nie zachęca.

    OdpowiedzUsuń
  11. A ja jakoś lubię książki z Włochami w tle. I filmy też. :)

    Opisy z okładki czytam bardzo rzadko. Już kilka razy się wkurzyłam, że zdradzają zbyt wiele. =/

    OdpowiedzUsuń
  12. Marzy mi się książka w tym stylu w te zimne jesienne wieczory... :)

    OdpowiedzUsuń
  13. Bardzo ciekawa recenzja. mam w tej chwili ochotę na lekka i niezobowiązująca powieść. "Romans po włosku" będę miała na uwadze :)

    OdpowiedzUsuń
  14. Świetna recenzja, a po książkę raczej nie sięgnę, choć nie mówię definitywnie "nie".

    OdpowiedzUsuń
  15. Bardzo cieszę się, że napisałaś taką szczerą recenzję - wiem, czego mogę oczekiwać po tej książce. Dziękuje Kochana, jak zwykle sprawiłaś mi wiele radości :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Uważam, że szczerość jest najważniejsza. Piszę, co mi pasuje, a co nie. :) Cieszę się, że sprawiłam Ci radość! :*

      Usuń
  16. nie, odpuszczę sobie ;) romanse to nie moja działka

    OdpowiedzUsuń
  17. Nie lubię takich wtrącę, ani zbyt dużo przypisów (chociaż jak piszesz tu ich za dużo nie było) dlatego książkę sobie raczej odpuszczę!

    OdpowiedzUsuń
  18. Nie mam ochoty na ten "Romans po włosku";) Podejrzewam, że postać Pietra za bardzo by mnie denerwowała...

    OdpowiedzUsuń
  19. Niestety, fabuła ani trochę mnie nie interesuje, więc nie widzę powodu, dla którego miałabym sięgnąć po tę książkę :(
    Pozdrawiam!

    OdpowiedzUsuń
  20. Myślę, że sięgnę mimo wszystko, jeśli zdarzy sie okazja :)

    OdpowiedzUsuń
  21. Raczej nie sięgnę po ten tytuł. ; )

    OdpowiedzUsuń
  22. Zapisze tytuł, jak będę miała ochotę na lekkie czytadełko, będzie jak znalazł, takie książki tez czasami lubię poczytać.

    OdpowiedzUsuń
  23. Książka mi nieznana, ale czy sięgnę po nią? Zobaczymy jak wyrobię się z czasem;)

    OdpowiedzUsuń
  24. czytając Twoją recenzję tak sobie pomyślałam, że irytuje mnie wtrącanie przez autora zwrotów w obcym języku, tak jakby każdy czytelnik znał ten konkretny obcy język:/

    Nie wiem czy sięgnę po tą książkę, chociaż lubię powieści z Włochami w tle...zobaczymy jak się wyrobię z moimi pozycjami do czytanie;)

    OdpowiedzUsuń
  25. Z Włochami mam właściwie identycznie - niby je lubię (zwłaszcza kuchnię ;)), ale naprawdę rzadko sięgam po książki z/o tym zakątku świata. Nie wiem, czy Romans po Włosku trafi w moje ręce, ale jeśli tak, pewnie nie będę się nudziła w trakcie czytania ;)

    OdpowiedzUsuń
  26. niestety włoskie klimaty nie mają we mnie wielbicielki, a romantycznych historii mam już w domu spory zapas. Annalisa Fiore musi poczekać na lepsze czasy.

    OdpowiedzUsuń
  27. Nie wiem. Może kiedyś... Póki co niezbyt mnie ciągnie. Jedynie okładka przykuwa moją uwagę.

    OdpowiedzUsuń
  28. W ogóle rzadko sięgam po tego typu książki, ostatnio próbowałam z Hiszpanią i "U mnie zawsze świeci słońce", ale jakoś nam nie wyszło: pisarce i mi.

    OdpowiedzUsuń

Gościu, będzie mi bardzo miło, jeśli pozostawisz po sobie ślad pod tym postem. Bardzo cenię wszelkie komentarze, ponieważ to one motywują mnie do dalszej pracy nad blogiem. Jest to miejsce, w którym dzielę się z Tobą swoimi spostrzeżeniami, dlatego chętnie poznam Twoją opinię.
Dlatego pisz Gościu, pisz...