Zorkownia - Agnieszka Kaluga

Wydawnictwo: Znak
Data wydania: 17 lutego 2014
Liczba stron: 288

Zorkownia.
Choroba. Cierpienie. Ból. Pokora. Odwaga. Nadzieja. Miłość. Bezsilność. Złość. Rozgoryczenie. Niemoc. Walka z bólem. Świadomość nieuchronnej przegranej. Śmierć. 

Wolontariat - świadoma, dobrowolna działalność podejmowana na rzecz innych, wykraczająca poza więzi rodzinno-przyjacielsko-koleżeńskie. Wolontariusz - osoba, która dobrowolnie, ochotniczo i bez wynagrodzenia niesie pomoc, angażuje się w pracę na rzecz różnorodnych osób i instytucji działających w konkretnych obszarach życia społecznego. Osoba chętna ma przed sobą szereg możliwości pomocy, którą może oferować w wybranym przez siebie miejscu. Na dwadzieścia trzy lata mojego życia (pod koniec września dobiję do dwudziestu czterech) przypada pięć wspaniałych lat wolontariatu. Niezwykle dobrze wspominam ten czas, kiedy, wydaje mi się, że to ja zyskałam więcej, niżeli dali mi moi podopieczni. Trzy lata wolontariatu w świetlicy socjoterapeutycznej, a także dwa lata w domu dziecka, były czasem cudownym, inspirującym, niezwykle emocjonującym i wartościowym, chociaż nierzadko smutnym i przygnębiającym, a niekiedy nawet irytującym. Jednak nigdy nie żałowałam chwil spędzonych w tych placówkach, bo zdobyte doświadczenia ukształtowały mnie w sposób niezwykle wyrazisty i konkretny, za co dziękuję i polecam wszystkim, którzy wahają się nad podjęciem tego wyzwania. Owszem, łatwo nie jest, ale warto (i to w każdym wieku).

Odczuwanie bólu jest takie względne. Sporo zależy od bariery, jaką mu postawimy sami, od naszego przekonania, że jesteśmy nadal nad nim, że nas nie topi. Domyślam się jednak, że przychodzi moment, gdy ból połyka nas wielorybim brzuchem i powyższe teorie nadają się do kosza.

Agnieszka Kaluga, autorka Zorkowni, dzieli się z nami swoimi doświadczeniami z wolontariatu w hospicjum, czyli miejsca, w którym przebywają osoby nieuleczalnie chore. W zasadzie owa książka to swoisty dziennik, gdzie autorki nie ma zbyt wiele, ponieważ większość swojej uwagi przekierowuje na pacjentów hospicjum, z którymi bardzo często zaprzyjaźnia się, choć na chwilę, zanim nie znikną z tego świata... Bycie wolontariuszem w takim miejscu nie jest łatwe, a na pewno nie każdy nadaje się do przebywania w takim miejscu - czas błyskawicznie to weryfikuje. Autorka bardzo głęboko wchodzi w świat pacjentów, co nie jest trudne, kiedy przebywa się z nimi niekiedy nawet codziennie, przez wiele lat. Agnieszka Kaluga płacze wraz z nimi, wraca wspomnieniami do minionych chwil, martwi się o bliskich, boi się przyszłości - na tym polega bezinteresowna przyjaźń. Agnieszka Kaluga doskonale zdaje sobie sprawę z tego, że człowiekowi potrzeba niekiedy niewiele, bo często zwykły uśmiech, trzymanie za rękę, przytulenie czy pomoc przy posiłku okazuje się największym wsparciem.

Nie można płakać po dziecku. Słyszałam, że potem dźwiga na ramionach dzbany pełne łez i nie może przez to odejść do nieba. Więc nie płakałam.

Wolontariuszem może być w zasadzie każdy człowiek wyrażający chęć wsparcia innych. Jednak podczas lektury Zorkowni uświadomiłam sobie, że być może nasze przeżycia i doświadczenia wpływają pozytywnie na wzmacnianie relacji. O ile łatwiej jest nawiązać kontakt z kimś, kto sam przeżył życiowe dramaty, mniejsze bądź większe. Taka osoba wydaje się wtedy bardziej zaufana, prawdziwa, realna i... tak bardzo bliska. Może pacjenci hospicjum widzieli w Agnieszce takiego anioła ze względu na nieszczęścia, które niegdyś spadły na jej barki, a do tego aktualnie nie omijają również jej samej? Ja osobiście czuję się lepiej, kiedy rozmawiam o swoim problemach z osobą, która również przeżyła coś w swoim życiu, co wpłynęło na to, kim teraz jest. 

Zorkownię czytałam ze ściśniętym gardłem, jak również zgodnie z poradą, jaką niegdyś Agnieszka Kaluga usłyszała, jakoby przyciskanie języka do podniebienia hamowało łzy, jakie napływają do oczu. Nie wiem, co ma język do łez, ale pomogło - zarówno mi, jak i autorce, która zapewne praktykuje to każdego dnia, odwiedzając pacjentów. Uprzedzam, że może dojść do tego, że przez całą lekturę nie oderwiecie języka od podniebienia...

Książka bierze udział w wyzwaniach: Grunt to okładka, Moja półka, Pod hasłem, Polacy nie gęsi oraz Przeczytam tyle, ile mam wzrostu (2,1cm).

[definicja wolontariatu oraz wolontariusza pochodzi z TEJ strony]


Książka autorki, którą wcześniej zrecenzowałam:

35 komentarzy

Gościu, będzie mi bardzo miło, jeśli pozostawisz po sobie ślad pod tym postem. Bardzo cenię wszelkie komentarze, ponieważ to one motywują mnie do dalszej pracy nad blogiem. Jest to miejsce, w którym dzielę się z Tobą swoimi spostrzeżeniami, dlatego chętnie poznam Twoją opinię.
Dlatego pisz Gościu, pisz...

  1. Byłem pewny, że ta książka to jakieś romansidło. A tu proszę. Właśnie takiej lektury teraz potrzebuję. Takiej, która mną wstrząśnie.

    OdpowiedzUsuń
  2. Póki co mam dużo więcej bardziej ciekawych dla mnie pozycji. Jednak nie zapomnę o tej książce i może kiedyś przyjdzie mi na nią większa ochota :)

    OdpowiedzUsuń
  3. no książka jest po prostu klasa!!

    OdpowiedzUsuń
  4. Czytałam i nic nie pomagało... łzy i tak chwilami leciały ciurkiem. Mądra, wzruszająca i wstrząsająca czytelnikiem książka. Warto poznać

    OdpowiedzUsuń
  5. Książka musi być piękna. Mam ją od dawna na liście "muszę przeczytać".

    OdpowiedzUsuń
  6. Czuję, że to ciężka książka, ale myślę, że mogłaby mi się spodobać, jeżeli oczywiście można tak stwierdzić na temat książki o takiej tematyce.

    OdpowiedzUsuń
  7. Dla mnie to była najlepsza książka 2014 roku, chociaż też wielokrotnie nad nią płakałam.

    OdpowiedzUsuń
  8. Dla mnie to była bardzo emocjonująca lektura. Na długo zostanie w moim sercu.

    OdpowiedzUsuń
  9. Kolejna recenzja zachęcająca, książkę na pewno przeczytam, przemawia do mnie.

    OdpowiedzUsuń
  10. Brzmi naprawdę dobrze. Może kiedyś:)

    OdpowiedzUsuń
  11. Ta książka chodzi za mną już od pewnego czasu:) chyba się w końcu na nią skuszę:)

    OdpowiedzUsuń
  12. Z książkami polskich autorów jestem raczej na bakier, ale muszę przyznać, że ta pozycja mnie bardzo zaintrygowała. Z chęcią bym po nią sięgnęła :)

    www.bookyourself.pl

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Oj, kochana, nie wiesz, co tracisz!! :)

      Usuń
  13. To jedna z najpezych ksiazek ktore przeczytalam :) polecam kazdemu bo warto :)

    OdpowiedzUsuń
  14. Nawet nie chce mi się pisać jakie odczucia towarzyszyły mi przy lekturze tej ksiązki.
    ZAPRASZAM NA KONKURS!!!
    http://monweg.blog.onet.pl/2015/01/22/robie-konkurs-bo-moge/

    OdpowiedzUsuń
  15. Na pewno ciężka książka, ale myślę, że mogłabym się z nią zmierzyć :)

    OdpowiedzUsuń
  16. Wiele dobrych opinii słyszałam o tej książce - nic tylko czytać :3

    OdpowiedzUsuń
  17. Czuję, że mogłoby mi się ciężko czytać książkę o takiej tematyce, ale nie mówię nie, bo nawet po takie książki trzeba czasami sięgnąć :)

    OdpowiedzUsuń
  18. Podziwiam wolontariuszy w takich miejscach. To co robią jest prawdziwym bohaterstwem :) Po książkę z pewnością sięgnę :)

    OdpowiedzUsuń
  19. Czasem trzeba znaleźć czas i na taką książkę, ja na pewno po nią sięgnę :)

    OdpowiedzUsuń
  20. Ta książka zmienia perspektywę. Całkowicie. Po niej naprawdę wiesz, co się w życiu liczy...

    OdpowiedzUsuń
  21. Jeszcze nie czytałam, ale mam w planach, bo o tym po prostu trzeba czytać...

    OdpowiedzUsuń
  22. O ksiązce sporo już słyszałam i kiedyś sięgnę na pewno, muszę:)
    Czy mogę zapytać, kto robił Ci nagłówek? Świetny! :)

    OdpowiedzUsuń
  23. Uwielbiam takie poruszające książki. Zdecydowanie muszę się za nią rozejrzeć.

    OdpowiedzUsuń
  24. Tak mocno oddziaływającej na czytelnika książki już dawno nie czytałam. Poznanie życia wolontariusza musi budzić emocje.

    Pozdrawiam.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Bardziej emocjonujące było dla mnie poznawanie chorych osób i ich odczuć związanych ze świadomością umierania - życie wolontariusza znam, bo sama byłam nim przez wiele lat, tak jak wspomniałam w mojej opinii.

      Usuń
  25. Niezwykle emocjonująca, trudna w odbiorze pozycja. Ja nie znalazłam słów, by j,ą opisać...

    OdpowiedzUsuń
  26. Uwielbiam tę książkę. Z początku myślałam, że nie spodoba mi się, jednak na prawdę warta przeczytania.

    OdpowiedzUsuń
  27. Czekam na tę książkę, złożyłam zamówienie w Znaku. Mam nadzieję, że zrobi na mnie równie wielkie jak na Tobie, napisałaś wyjątkowo sugestywną recenzję.

    OdpowiedzUsuń
  28. Często zastanawiałam się nad tym, czy zostać wolontariuszem, lecz za każdym razem się boję. Dotąd jako mój wolontariat mogę zaliczyć jedynie 2 finały WOŚP oraz kilka akcji w szkole. Podzielam zdanie, że łatwiej dzielić się przeżyciami z ludźmi, którzy też przeżyli coś. Często mam problem ze zwierzaniem się zaufanej przyjaciółce jedynie z tego powodu, że czuję, iż ona nie zrozumie, nie wczuje się w sytuacje, nie odbierze tego właściwie.

    OdpowiedzUsuń
  29. Wydaje mi się, że pierwszy raz czytałam recenzję tej ksiażki, która mnie do niej przyciągnęła. Dzięki Twoim słowom jeszcze raz spojrzałam na ten tytuł, który do tej pory kojarzył mi się z powieścią obyczajową na która nie miałam ochoty. Zmieniłam spojrzenie, dziękuję :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. To ja dziękuję za takie piękne i budujące słowa! :)

      Usuń
  30. Ta książka wciąż jest na mojej liście do przeczytania... A lista się ciągle wydłuża...

    OdpowiedzUsuń
  31. Widzę, że jest to dość trudna lektura ze względu na swoją tematykę. Chyba nie miałabym odwagi jej przeczytać...

    OdpowiedzUsuń
  32. Słyszałam już o tej książce i o blogu też, ale chyba nie jestem gotowa na taką dawkę dramatu i cierpienia. Kiedyś na pewno zdecyduję się przeczytać, bo wiem, że warto.
    https://booklovinbypas.wordpress.com/

    OdpowiedzUsuń

Obsługiwane przez usługę Blogger.